Een lege pagina

“Hoe is het?”

“Wel goed geloof ik,” zei ik op de automatische piloot. Op dat moment dacht ik er niet verder over na. Mijn vriendin en ik kletsten nog een uur door over de hectische week voor onze vakanties. Over tĳd te kort en bankhangende pubers die al zuchten als ze een vaatwasser moeten uitruimen. Jong volwassenen die zich vervelen en vragen of je iets leuks wilt gaan doen met ze terwĳl er geen einde lĳkt te komen aan je to do lĳstje. De herkenbaarheid heeft een troostend effect op ons. We zijn het even aan elkaar kwijt en starten de week met nieuwe energie.

Toch, het nietszeggende antwoord dat ik mijn vriendin gaf blijft hangen in mijn gedachte.

Hoe voel ik me eigenlĳk?

Als ik eerlĳk ben voel ik me een beetje onthand. Afgelopen twee jaar ben ik intensief bezig geweest met het manuscript over het bewogen leven van een gigolo. Dat waren niet alleen schrĳfuren, maar ook uren aan research. Het uitstippelen van de tĳdlĳn. Vele nachtelijke ideeën die eindeloos rondspookten door mĳn hoofd.

Wat moet anders? Wat kan beter? Wat is een mooie aanvulling?

Nu ik erover nadenk heeft het verhaal me geen moment losgelaten. Ik werkte door. Wilde het zo goed mogelijk opschrijven. Voor Guido. Voor mezelf. Voor onze toekomstige lezers. Tot ik er helemaal klaar mee was. De woorden bleven zich maar herhalen, er kwam niets nieuws meer bij en ik wist dat het tijd was om het verhaal los te laten.

Hoe blĳ ik ook ben dat het voor nu af is, is het ook een soort gemis. Het manuscript ligt ergens en ik heb er even geen controle meer over. Het klinkt misschien overdreven, maar het doet me denken aan de eerste keer dat ik onze dochter naar school bracht. Dat vreemde moment waarop ik niet meer elke tien minuten wist wat ze deed of hoe het met haar ging. Toen had ik ook ineens tijd over die ik niet meteen wist op te vullen.

Natuurlijk is dit niet helemaal hetzelfde, maar het komt aardig in de buurt. In dit geval heb ik het ook niet zozeer over praktische tijd. Zoals ik eerder schreef, het is druk genoeg. Maar, er is een ruimte in mijn hoofd ontstaan. Iets waar ik dagelijks mee bezig was, is ineens weg. Al die maanden keek ik uit naar dit moment. Nu het zover is voelt het opgeruimd en tegelijk leeg. Als ik s’avonds een serie aan wil zetten, of even wil gaan lezen is mijn eerste gedachte nog altijd: Kan ik niet beter die ene alinea redigeren? Dat mag ik van mezelf niet. Alles wat ik nu verander is geen verbetering. Ik moet wachten tot de redacteur ernaar heeft gekeken.

Geduld Mars.

Uiteraard heb ik plannen. Een nieuw idee. Een pikant roman die gaat bestaan uit meerdere delen. Ik heb enorm veel zin om daaraan te beginnen. Maar, op een of andere manier komt er geen woord op papier. Het is alsof mijn creatieve brein nog niet klaar is voor iets nieuws.

Misschien moet ik een oud verhaal nieuw leven inblazen. Weer eens een kort verhaal schrijven. Het schrijven van mijn morning pages weer oppakken. B&B vol liefde bingen. Nog een keer mijn ramen lappen …

Nee. Dat laatste sowieso niet.

Voorlopig geef ik de verveling maar de ruimte, laat ik de lege pagina openstaan tot het eerste woord geschreven wordt.

Nog een paar dagen en ik mag naar onze Casa. Een kleine vijf weken, wonen, werken en vakantie vieren in Spanje. Ik heb er zin in. Ja, het is er momenteel rond de 40 graden. Maar, dat was het vorig jaar ook en toen hadden we zelfs nog geen airco’s. Ik leef nog, dus ook dit jaar komt het goed.