Sinds de lancering van Alias Tom heb ik heel wat beurzen afgelopen. Niet alleen in Nederland; Guido en ik reisden zelfs af naar Antwerpen om te ontdekken wat de Belgische lezer van ons boek zou vinden. Mijn verwachtingen waren hooggespannen; we hadden tenslotte op de KamaSutrA goed gedraaid.
Helaas.
De beurs werd slecht bezocht en ik heb meer boeken verkocht aan standhouders dan aan bezoekers. Maar, op het moment dat een beurs zo rustig is, en de klanten uitblijven, kun je niets anders doen dan er zelf iets leuks van maken. Iedereen had het rustig en dat leidde tot mooie en gezellige gesprekken met andere standhouders.
Als je op zo’n beurs bent, is het alsof je in een bubbel leeft, afgesloten van de rest van de wereld. Vrijdagavond lag ik keurig op tijd in bed, maar zaterdagavond belandde ik met een groep op de afterparty. Een unieke ervaring! Bezoekers en standhouders maakten er op de dansvloer een feestje van: vrij en zorgeloos. De harde muziek probeerde ik te blokkeren, en ik keek mijn ogen uit. Het was weer eens iets anders dan de lokale kroeg in Meppel, een inspirerende avond die ik niet snel zal vergeten. De zondag die volgde was echter zwaar, lang, en met een duf hoofd bemande ik de stand. Gelukkig sleepten we elkaar erdoorheen.
Ondanks de slechte verkoop zal Antwerpen altijd een speciaal plekje hebben in mijn hart.
Omdat het in Antwerpen zo rustig was, kregen Guido en ik een idee. We wilden een grotere stand met meer boeken zodat we de bezoekers meer konden bieden dan ons boek. En dat is gelukt.
Afgelopen KamaSutrA-beurs pakten we groots uit en verkochten we ook boeken van andere auteurs. We regelden signeersessies voor een aantal schrijvers. Vooraf maakten we promotie voor hun boek, we regelden kaarten voor een +1, lieten grote posters drukken met de aankondiging zodat het voor de bezoekers duidelijk was wie er wanneer naar onze stand kwam. Ik kan je zeggen dat het een hele organisatie was, maar het zag er gelikt uit. Ik regelde de boeken, de auteurs en de promotie. Guido zorgde voor alles wat bij de stand kwam kijken. Net als tijdens het schrijven van ons boek vormden we weer een uitstekend team.
Nadat we onze gasten een glaasje cava hadden aangeboden, kon de signeersessie beginnen. Het weer zat tegen, de zon scheen en heel Nederland zat op een terras. Dat was te merken aan de bezoekersaantallen. Maar ondanks dat hebben wij ontzettend goed verkocht. De meeste schrijvers zorgden voor een leuke dynamiek in en om de stand; er was interactie tussen de auteurs en de lezers en dat leidde tot hilarische momenten waar ik niets over kan zeggen!
Al met al kijken Guido en ik terug op een geslaagde beurs, maar voorlopig ook op onze laatste KamaSutrA. Het verhaal Alias Tom gaat over zoveel meer dan gigolo zijn en hoewel de verkoop daar goed is, willen we dat het boek ook op andere plekken onder de aandacht komt.
Het is een verhaal voor het grote publiek.
Vanaf de eerste dag wisten we dat we iets moois in handen hadden. We hebben nog steeds vertrouwen, maar het is lastig om dit verhaal onder de aandacht te brengen bij het grote publiek. Ondanks onze inzet en investering in tijd en geld stagneert de verspreiding. Dat is jammer, want Guido heeft echt iets te vertellen.
De Literaire Parel
Bij deze wil ik jullie bedanken voor het stemmen op ons boek. Helaas heb ik geen goed nieuws. Ondanks dat jullie massaal op ons hebben gestemd, staat Alias Tom niet op de shortlist voor de publieksprijs van de Literaire Parel. Dat was wel een teleurstelling voor mij. Alias Tom maakt nog kans om op de shortlist voor de juryprijs te komen; ik ben hoopvol, maar ook realistisch. Er staan immers zoveel mooie boeken op de lijst. Het is voor de jury denk ik een lastige opgave. Via mijn Instagram (Marcia_vanderschaaf_auteur) houd ik jullie op de hoogte.
Tijd voor iets nieuws…
Terwijl ik dit schrijf, zit ik onder de overkapping op ‘ons’ stukje berg in Andalusië. Ik heb een stuk met teckel Max gewandeld, die altijd met me meereist. Het was een graad of vierentwintig vandaag. Nu de avond valt en de zon achter de berg is gezakt, koelt het iets af. Maar nog steeds zit ik buiten, make-uploos en bh-loos in mijn favoriete sweater. Max zucht een keer diep en ligt moe en voldaan naast me. De paëlla staat op en het enige wat ik hoor, is de wind die de palmbladeren laat bewegen en het fluiten van de vogels.
Na alle drukte en de bijzondere ontmoetingen op de beurs ben ik toe aan deze rust. Ik heb onderweg mooie mensen leren kennen, vriendschappen gesloten en verloren, maar dat is weer een ander verhaal. Ruim een halfjaar heeft mijn werkende leven in het teken gestaan van de promotie van Alias Tom; daar ga ik zeker mee door, maar het is ook tijd om verder te gaan en mijn aandacht te richten op een nieuw project: Maffiameid 2 – The Untold Story (werktitel).
Het alleen zijn, de rust en de ruimte zijn ideale ingrediënten om te beginnen met schrijven. Afgelopen maanden heb ik veel interviews afgenomen met hoofdpersoon Nina, aka Maffiameid, en heel wat spraakberichten ontvangen. Ik heb het boek Maffiameid gelezen, de documentaire over haar leven gekeken en de podcast bij Daders geluisterd. Nu is het tijd om al deze informatie te verwerken en de fundering te leggen voor het boek.
Ik heb twee contracten van uitgevers mogen ontvangen voor dit project. Daarover ben ik op dit moment nog in onderhandeling. Ook dat parkeer ik even, want ik moet me focussen op de tekst.
Hoe ziet een dag schrijven in Spanje eruit?
Elke ochtend begint hetzelfde: zodra ik wakker ben, trek ik mijn wandelschoenen aan en loop met Max over het land. Hij snuffelt overal rond, volgt de sporen van de dieren die hier s’ nachts rondlopen, ik controleer het terrein en laat mijn gedachten langzaam op gang komen. Daarna schrijf ik mijn morning pages. Altijd met pen op de Remarkable. Drie bladzijden waarin ik mijn gedachten de vrije loop laat. Spookt er iemand door mijn hoofd? Heb ik te veel op mijn to-do lijstje? Wanneer ga ik sporten deze week? Hoe regel ik in Spanje een tuinman? Alles schrijf ik op; het schrijven van morning pages is een ideale tool om je hoofd leeg te maken en ruimte te creëren voor het verhaal.
Na een gezond ontbijt en een stevige kop koffie begint het echte werk. Ik werk zo’n vier uur lang mijn spraakberichten uit. Mijn ideeën, scènes en losse flarden tekst krijgen vorm op papier.
Dan stop ik. Meestal. Als ik echt in de flow zit, zou ik kunnen doorgaan, maar ik weet dat het soms ook verstandig is om even afstand te nemen.
Een ritje naar het strand doet wonderen. Ik wandel langs de zee, adem de zilte lucht in, denk na over mijn geschreven tekst terwijl Max zijn energie kwijtraakt in de branding.
’s Middags lees ik alles wat ik die ochtend heb uitgewerkt terug. Ik schrap, herschrijf, voeg toe, schuif met zinnen. Tot het klopt. Tot het klinkt zoals het in mijn hoofd klonk toen ik het voor het eerst bedacht.
En morgen? Morgen begint het weer opnieuw.
Marcia van der Schaaf 