Schrijven in stilte

Terwijl ik dit schrijf, zit ik onder de overkapping op ‘ons’ stukje berg in Andalusië. Ik heb een stuk met Max gewandeld. Het was een graad of vierentwintig vandaag. Nu de avond valt en de zon achter de berg is gezakt, koelt het iets af. Maar nog steeds zit ik buiten, make-uploos en bh-loos in mijn favoriete sweater. Max zucht een keer diep en ligt moe en voldaan naast me. De paëlla staat op en het enige wat ik hoor, is de wind die de palmbladeren laat bewegen en het fluiten van de vogels.